Diagnoza schorzeń meningokokowych jest bardzo trudna. Pierwsze objawy choroby nie różnią się od pierwszych oznak przeziębienia czy grypy. Choroba rozwija się szybko, a jej przebieg jest ciężki. Po okresie wylęgania (2 do 7 dni) pojawiają się objawy – wysoka gorączka, bóle głowy i kończyn, a u niemowląt – wymioty, krzyk i brak apetytu.

Następ­nie pojawia się sztywność karku, oszołomie­nie i zakłócenie świadomości. Dalsze objawy to pojawiające się na skórze nieustępujące pod naciskiem plamy lub czerwone, punkto­we krwawienie skóry i nadwrażliwość na światło. Chorobę można leczyć antybiotykami, jednak leczenie trzeba rozpocząć jak naj­szybciej, aby można było zapobiec trwałym powikłaniom.

Profilaktyka zakażeń wywołanych przez bak­terie Neisseria meningitidis grupy C polega przede wszystkim na szczepieniach ochron­nych. Tylko bowiem dzięki rozpowszechnia­niu szczepień istnieje szansa na ograniczenie zachorowań. Szczepionki są szczególnie wskazane u osób z grupy ryzyka – dzieci do 6 lat, młodzieży, a także pacjentów z wybra­nymi zaburzeniami odporności czy osób narażonych na zachorowanie w wyniku kon­taktu (żołnierze, studenci).